MarcEyck2

Marc Eyck (1967)

home

Afscheid

Ons kind kan dit gevecht niet winnen
hoe ook met de handen geklauwd
Slangen en ampullen dringen haar lichaam binnen
Haar zweet te nat en koud

Zo staan wij daar tezamen aan haar bed
wij die elkander járen niet konden vinden
En voor even is het weer net
of ons kind ons voor altijd zal binden

Maar reeds roepen de schikgodinnen:
‘Wat in ziekte bindt en scheidt
Blijkt vaak een schrale akker om te ontginnen’

Straks hernemen zon en sterren weer hun baan
en zijn wij voor altijd alles kwijt
als ons kind heen-, wij weer uiteen zullen zijn gegaan

Woorden als deze

Wat was ons verlangen, toen wij elkaar bekenden, zo samen
als opspringend gras. Woorden, we hadden geen,
maar wind strengelde ons omeen, onze harten convergerend glas

Vandaag, windstilte, over onze verwaarloosde liefdesakker,
beluister ik, desolaat, tussen stoffig zand
jouw dorre zucht, die al wat bond verraadt

Dus taal ik dat wat was. Voel - hoe kon ik het vergeten - weer die
bries, jij en ik, het wuivend gras.
Zo eenzaam omringd laat zich nog enkel dit weten:

Woorden als deze, bevroren herinnering.
Ode op wat nimmer wérkelijk verging.
Ik bewoon ze alsof het enkel gisteren was.

Toen wij

Toen wij met spottende blik elkaars hart doorwondden
weet je nog wanneer het jouwe stopte,
wanneer de samenzang van onze boezems verstomde?

Hoe wij, onttaald, een lege geschiedenis schreven
op een vlakke lijn die af en toe eens kromde?

Hoe, door eigen jagershand, geradbraakt en gebroken,
wij ten leste elkaars wonden likten in onze koude sponde?

Zo liggend in wat wij bezaten kan mij de tijd niet deren
alleen het samen slaan van ons hart, haar hand in de mijne

Straks, alsof het nooit anders was, herhaalt zich het vileine,
kraakt ons bed als wij alles weer ten goede weten te keren

Marc Eyck timmert niet onverdienstelijk aan de weg in het Nijmeegse en daarbuiten met zijn poëzie. Zo wist hij in 2005 door te dringen tot de finale van De Stadsdichterverkiezing van Nijmegen, stond in 2006 op het Wintertuinfestival, en werd datzelfde jaar winnaar van een poëziewedstrijd uitgeschreven door het Holbeininstituut namens De Gemeente Nijmegen en winnaar van de poeziewedstrijd uitgeschreven door de gezamelijke bibliotheken van Het Rijk van Nijmegen. In het huidige jaar beklom Marc meerdere malen het podium op poëzieavonden, onder andere die ter gelegenheid van De Landelijke Week van de Poëzie. Ook zag dit jaar de geboorte van de in eigen beheer uitgegeven bundel Totaal Blauwe Kamer, een initiatief van het creatief collectief De Blauwbekken. De bundel verscheen ter gelegenheid van Gerrit Kouwenaars 84e verjaardag en is geïnspireerd door diens bundel Totaal Witte Kamer. Het is de wens van Marc binnen afzienbare tijd met een eigen bundel op de markt te komen.

contact:

www.marc-eyck.nl

info@marc-eyck.nl

Belangstelling ? Bel 024/ 3562225
of E-mail: info@hetblauwevenster.nl

home

		Marc Eyck (1967)	home

		Afscheid Ons kind kan dit gevecht niet winnen hoe ook met de handen geklauwd Slangen en ampullen dringen haar lichaam binnen Haar zweet te nat en koud Zo staan wij daar tezamen aan haar bed wij die elkander járen niet konden vinden En voor even is het weer net of ons kind ons voor altijd zal binden Maar reeds roepen de schikgodinnen: ‘Wat in ziekte bindt en scheidt Blijkt vaak een schrale akker om te ontginnen’ Straks hernemen zon en sterren weer hun baan en zijn wij voor altijd alles kwijt als ons kind heen-, wij weer uiteen zullen zijn gegaan
		Woorden als deze Wat was ons verlangen, toen wij elkaar bekenden, zo samen als opspringend gras. Woorden, we hadden geen, maar wind strengelde ons omeen, onze harten convergerend glas Vandaag, windstilte, over onze verwaarloosde liefdesakker, beluister ik, desolaat, tussen stoffig zand jouw dorre zucht, die al wat bond verraadt Dus taal ik dat wat was. Voel - hoe kon ik het vergeten - weer die bries, jij en ik, het wuivend gras. Zo eenzaam omringd laat zich nog enkel dit weten: Woorden als deze, bevroren herinnering. Ode op wat nimmer wérkelijk verging. Ik bewoon ze alsof het enkel gisteren was.
		Toen wij Toen wij met spottende blik elkaars hart doorwondden weet je nog wanneer het jouwe stopte, wanneer de samenzang van onze boezems verstomde? Hoe wij, onttaald, een lege geschiedenis schreven op een vlakke lijn die af en toe eens kromde? Hoe, door eigen jagershand, geradbraakt en gebroken, wij ten leste elkaars wonden likten in onze koude sponde? Zo liggend in wat wij bezaten kan mij de tijd niet deren alleen het samen slaan van ons hart, haar hand in de mijne Straks, alsof het nooit anders was, herhaalt zich het vileine, kraakt ons bed als wij alles weer ten goede weten te keren

		Marc Eyck timmert niet onverdienstelijk aan de weg in het Nijmeegse en daarbuiten met zijn poëzie. Zo wist hij in 2005 door te dringen tot de finale van De Stadsdichterverkiezing van Nijmegen, stond in 2006 op het Wintertuinfestival, en werd datzelfde jaar winnaar van een poëziewedstrijd uitgeschreven door het Holbeininstituut namens De Gemeente Nijmegen en winnaar van de poeziewedstrijd uitgeschreven door de gezamelijke bibliotheken van Het Rijk van Nijmegen. In het huidige jaar beklom Marc meerdere malen het podium op poëzieavonden, onder andere die ter gelegenheid van De Landelijke Week van de Poëzie. Ook zag dit jaar de geboorte van de in eigen beheer uitgegeven bundel Totaal Blauwe Kamer, een initiatief van het creatief collectief De Blauwbekken. De bundel verscheen ter gelegenheid van Gerrit Kouwenaars 84e verjaardag en is geïnspireerd door diens bundel Totaal Witte Kamer. Het is de wens van Marc binnen afzienbare tijd met een eigen bundel op de markt te komen. contact: www.marc-eyck.nl info@marc-eyck.nl



		Belangstelling ? Bel 024/ 3562225 of E-mail: info@hetblauwevenster.nl	home