Marijke Hanegraaf (1946)

home

Agenda

Jan zeventien jaar dood schrijf ik
in mijn nieuwe agenda bij tweeëntwintig april

en ik weet weer hoe je stierf en hoe
ik het moeder vertelde, hoe ze toen zat en keek.

Ieder jaar opnieuw schrijf ik het op.
Ieder jaar wordt je dood ouder.

Als ik het opschrijf is de dag nog leeg.

Lees ik het later dan sta je tussen afspraken,
nog stiller dan je was, maar minder broos.

Ik schrijf ook op wanneer je jarig was.
De achtenveertig jaar tussen je geboorte en je dood

liggen in mijn agenda dicht bij elkaar.
Eerst sterf je. Daarna word je geboren.

Uit Veerstraat

Beginneling

Al is het huis waarin ik geboren ben
verdwenen, in mezelf leidt mijn geboorte
een onverbleekt bestaan

niet als een beeld in mijn herinnering
maar in de veranderingen die zich voordoen.
Hier ben ik, nog steeds

die beginneling, en die mij lief zijn
ontlokken me, wisselend in de jaren,
mijn aarzelende eerste lachjes.

Uit Veerstraat

Kapmeeuw

Vroeg in de ochtend zit op de rand
van de steiger een meeuw.
Hij slaapt, ogen dicht, poten in.
Maar te stil en te lang.

Is hij dood? Hij is dood.
Zit toch of hij slaapt.
En de kop van de kapmeeuw is heel.
Is de nek van de kapmeeuw geknakt?

Vloog hij tegen een ruit? En dan
dreef hij lam van de ruit naar de dood
is nog net op de steiger geland.
Is het ver van een ruit naar de dood?

Iets in de meeuw duurt een dag.

Op de eerste dag van de dood
komt geen eend in zijn buurt
maar de dag erna schuiven ze aan.
Zijn kop hangt nu over de rand.

Uit Proefsteen

---

Weloverwogen en gerijpte poëzie noemde De Arbeiderspers mijn gedichten bij de uitgave van mijn debuut Veerstraat in 2001. Gerijpt mag ook wel, want ik ben van 1946. ‘Strak gecomponeerd, de beelden soepel en de formuleringen trefzeker,’ ik citeer, want ik vind het onmogelijk om zelf aan te geven wat mijn gedichten zijn en inhouden. Ik schrijf wat er zich in me voordoet, ik stel geen series of thema’s samen, al ontstaan ze soms wel, want wat in me omgaat cirkelt blijkbaar om bepaalde gedachten. Ik schuw het engagement niet, niet in Veerstraat, en ook niet in nieuwe gedichten.

De bundel Veerstraat was mijn debuut en ik werd ermee genomineerd voor de C. Buddinghprijs, de prijs voor debutanten. Dat wil niet zeggen dat ik hiervoor nooit geschreven heb. Eigenlijk schrijf ik al mijn leven lang, als tiener liedjes en tussen mijn twintigste en veertigste verhalen, reportages en artikelen voor kinderen. In 1992 ging ik naar schrijversvakschool ’t Colofon in Amsterdam om beter verhalen te leren schrijven, maar het dichten ging zo goed en ik vond er zoveel meer voldoening in dat ik me daarop heb geconcentreerd.

In 2006 verscheen mijn tweede dichtbundel, Proefsteen, opnieuw bij de Arbeiderspers. Maria Barnas in De Groene Amsterdammer: `De dichteres is alert met een wijze, kalme toon, terwijl de open, ongedwongen manier waarop ze waarneemt een kinderlijke kwaliteit heeft. Leeftijdloos, zou je kunnen zeggen, als de ervaringen waarover Hanegraaf schrijft niet een lang leven verraadden.'

.

Marijke Hanegraaf
dichter

Belangstelling ? Bel 024/ 3562225
of E-mail: info@hetblauwevenster.nl

home