Het vruchtbare land van Georgië is altijd zeer in trek geweest bij verschillende volkeren. Daarom wordt de geschiedenis van Georgië gekenmerkt door voortdurende oorlogvoering. Met name Turkse, Armeense en Perzische stammen hebben het de Georgiërs flink moeilijk gemaakt. Pas later, in de 18e eeuw tijdens Catharina de Grote, werd er ook met de Russen gevochten. Vechten zit de Georgiërs in het bloed. Het is veelzeggend dat Georgiërs elkaar groeten met het woord gamardzjoba, "aan jou de overwinning".

Georgië is al sinds jaar en dag christelijk. Zowel de Armenen als de Georgiërs claimen dat zij als eerste het christendom als staatsgodsdienst hebben ingevoerd. Ze gaan zelfs zo ver dat ze zichzelf "de eerste christenen" noemen. Neutrale historici zijn echter van mening dat de Armenen in het jaar 301 de eerste waren. Georgië was in 337 een goede tweede. Waarschijnlijk werd in Georgië het christendom ingevoerd onder druk van buurland Armenië, maar daar willen Georgiërs niets van weten. Probeer een Georgiër er ook niet van te overtuigen dat het Georgische schrift is afgeleid van het Armeense. Zo zijn er nog vele meningsverschillen tussen Armenië en Georgië. Dat gaat zelfs zover dat sommige Armeniërs beweren dat Stalin eigenlijk een Armeniër was. Voor de goede vrede kan je het beste in alle gevallen je gespreksgenoot gelijk geven. Nog beter is om er een toost op te drinken.

Georgië beleefde zijn hoogtijdagen in de 11e en 12e eeuw, met name onder David de Bouwer ("Davit Achmasjenebeli" 1089-1125) en Koningin Tamara (1159-1213). David de Bouwer maakte een einde aan de verdeeldheid van Georgië en heroverde veel gebiedsdelen die eerder door Turkse stammen waren ingenomen. Zo heroverde hij Tbilisi en het koninkrijk Kacheti. Onder zijn leiding werd Georgië machtig en welvarend. Voordat David de troon besteeg was de stad Gori niets meer dan een fort dat waarschijnlijk in de 7e eeuw is gebouwd en dat nog steeds hoog boven het centrum uittorent. In 1123 stichtte David er de stad. Ook nu nog staat David symbool voor de veerkracht en macht van Georgië. Niet voor niets is er in opdracht van Sjevardnadze midden in het centrum van Tbilisi een standbeeld van hem geplaatst, hiernaast afgebeeld.

Davids werk werd voortgezet door diens achterkleindochter, koningin Tamara. De officiële titel van Koningin Tamara weerspiegelt haar macht in die tijd: "Tamara Bagrationi, Uitverkorene van God, Koningin van de Abchaziërs, Georgiërs, Rans, Kachetiërs en Armeniërs, Sjeik van Shirvan en Sjeik van de Sjeiks, Heerseres van het Oosten en het Westen". Tijdens haar heerschappij nam de welvaart zodanig toe dat men over Georgië sprak als "het land waar de boeren leven als edelen, de edelen als prinsen, en de prinsen als koningen." In deze tijd werd ook het hoogtepunt van de Georgische literatuur geschreven: "De ridder in het pantervel" van Sjota Roestaveli (ca. 1200). Dit is een heldendicht, opgedragen aan koningin Tamara. Iedereen in Georgië kent het. De belangrijkste straat in Tbilisi, waar ook het eerder genoemde beeld van David de Bouwer staat, is naar hem vernoemd.

Na de dood van Tamara volgde een moeilijke periode, waarin Georgië te maken kreeg met steeds weer andere bezetters. Vanaf 1783 kreeg Georgië te maken met de Russen. Hier was overigens niet echt sprake van een bezetting. Er werd een verdrag gesloten met Catharina de Grote, omdat Georgië liever onder de heerschappij van de christelijke Russen stond dan onder de Turken of de Perzen. Rusland zou uiteindelijk tot de dag van vandaag invloed uit blijven oefenen op Georgië. Dit tot ongenoegen van velen. Er is altijd sprake geweest van een soort minachting jegens de Russen. Een gevleugelde uitspraak is "Toen de Russen nog door het woud dwaalden, waren wij de bijbel aan het vertalen" (in het Russisch rijmt het beter).

Overigens was de sovjettijd nog niet eens zo heel beroerd voor Georgië. Het land was weliswaar zeer afhankelijk van Moskou, maar er was wel spake van grote welvaart. Georgië was de rijkste en relatief de meest onafhankelijke republiek van de Sovjet-Unie: er waren altijd groenten, vruchten en wijn in overvloed, Tbilisi was toonaangevend op het gebied van de mode ("het Parijs van de Sovjet-Unie") en de Georgische Zwarte zeekust was de favoriete vakantieplek van de partijbonzen. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie is van deze welvaart niets meer over en is het een van de armste gebieden van de voormalige Sovjet-Unie.

Behalve overheersing van buitenaf heeft Georgië ook gedurende heel zijn geschiedenis te maken gehad met binnenlandse conflicten. Het Georgische volk bestaat eigenlijk uit heel veel verschillende bevolkingsgroepen, elk met zijn eigen taal, cultuur, muziek, keuken en soms ook godsdienst. Ook nu nog zijn er grote spanningen, met name in Abchazië en Zuid-Ossetië, waar begin jaren '90 bloedige burgeroorlogen hebben plaatsgevonden. Ook in Adjarië zijn de spanningen sinds het aftreden van Sjevardnadze toegenomen. Als gevolg van de burgeroorlogen hebben vele duizenden vluchtelingen hebben overal in Georgië hun onderkomen gevonden in oude, vervallen hotels.