De gelegenheid deed zich wederom voor (zie het verslag van het Trekvogelpad van een jaar geleden): de kinderen een weekend weg, en wij kunnen er even tussenuit knijpen.
Uit de geplaatste bestelling (ditmaal geen bos, maximaal 25 km, en zo weinig mogelijk verharde wegen) kwam het volgende plan naar voren: de auto in Beesd achterlaten, trein naar Kesteren, en dan in twee dagen terug naar Beesd. Iets van 28 + 21 km.
Zaterdag 24 april
De heenreis gaat voorspoedig. Dat ik op station Beesd een plan V in de oorspronkelijke beschildering (uit 1964) van een plan T zie voorbijkomen zal slechts een spoorwegmaniak interesseren. Ik neem me voor om eens op de site van de Stibans te kijken of dit museummaterieel is, kan bijna niet anders. M. vindt dat ik dit soort dingen uit m'n hoofd had moeten weten. Tja, een mens wordt ouder, en trouwens, ik heb sinds m'n kinderjaren ook wel wat meer aan m'n hoofd gekregen. Dus de encyclopedische kennis die ik toen had, helaas, dat valt niet meer op te brengen. Tussen Tiel en Kesteren blijken de spoorwegen een mij tot dusver onbekend type treinstel met gedeeltelijk slechts staanplaatsen te hebben ingezet, met tafeltjes in het midden. Zeer geschikt voor recepties, doch de schaaltjes pinda's ontbreken nog. We zullen er de European Railway Server Picture Gallery eens op naslaan.
Vanuit Kesteren is het eerste stuk vrij saai, langs de grote weg naar Ochten. Vanaf Ochten gaan we langs de voet van de dijk naar Erichem, en van daar naar Tiel. Uiterwaarden, weilanden, veel vogels. Bij Tiel steken we het Amsterdam-Rijnkanaal over, en moeten we vervolgens een stuk over een industrieterrein lopen. Het is niet anders, dat soort dingen heb je in Nederland nu eenmaal.
Achter Tiel wordt het zeer fraai. Veel bloesems, fraaie boerderijen. Vlak voor Zoelen steken we de Linge over, en daarna komen we op een landgoed terecht dat er uitziet alsof het zo uit een oud boek is weggelopen. veel veldbloemen, wat bos, hier en daar wat beesten. Achter Zoelen lopen we langs weilanden en boomgaarden naar Erichem.
Daar hebben we een camping uitgezocht (De Vergarde), die op papier (en op de website) wat meer een kampeerfabriek lijkt dan ik leuk vind, maar het blijkt reuze mee te vallen. De receptie is aanvankelijk gesloten, maar de beheerder komt direct aanlopen. "Ik zag u aankomen, en ik dacht, die zullen wel toe zijn aan even zitten." Kijk, dat is toch aardig. En voor M. is het een hele ruk geweest. (Ik ben er toch iets meer aan gewend geraakt, maar toen ik net met dit soort exercities begon vond ik dit ook heel wat.) Kosten: 12 euro, niet echt goedkoop maar als je het over twee personen uitsmeert is het nog te doen. En volgens de beheerder hebben we de mooiste dagen van het jaar gekozen, qua bloesems.
We treffen een keurig trekkersveldje aan, ver weg van de sleurhutten, met een handvol trekkershutten en zelfs een privé picknickbank. (Nou, privé, dat niet, maar het is er zo rustig dat we het ding voor onszelf hebben.) De halve liter Rotwein van de Aldi smaakt prima, evenals de Mexicaanse bonenschotel van de Lidl. We sturen een kaart aan mijn schoonouders en mijn moeder, en nemen ons voor om later op de avond nog even een pilsje in het restaurant te halen. Daar komt het niet meer van: we gaan even liggen, en al we wakker worden gaat het restaurant net dicht. Dus dan maken we er maar een officiële nacht van.
Zondag 25 april
We zijn om 8 uur weg, na een ontbijt met o.a. Turks brood. M. werkt tegenwoordig vlak bij de Kanaalstraat in Utrecht, en heeft daar diverse etnische bakkers en groenteboeren vlak bij de hand. En dit brood is lekker, stevig, en past precies in de rugzak.
We lopen langs maisvelden in wording naar Buren. Het doet een beetje Frans aan, qua sfeer. zeer genoeglijk. Buren is weggelopen uit een fotoboek. De Oud-Hollandse sfeer is uitstekend bewaard gebleven. Ook de SNS Bank heeft meegedaan aan het behoud: in plaats van een neonbak met logo staat de naam met smeerijzeren letters in vaag-Gothisch schrift op de gevel.
Achter Buren lopen we door een natuurgebied(je) met wat onduidelijke watertjes. Daarna passeren we een camping die direct op de shortlist gaat: er staan een hoeveelheid poldersport-spullen op het veld, en de (paar) tenten die we zien maken duidelijk dat we hier met serieuze kampeerders te maken hebben. (Maar ja, schijn bedriegt. Als ik ergens zou aankomen en ik zou mijn goedkope koepeltje zien staan, zou ik ook niet verwachten dat daar zulke ervaren kampeerders als M. en ik bij zouden horen. De Nallo 2 GT zal wel nooit verder komen dan als wallpaper..)
Via een afwisselend gebied (weide, boomgaarden en een stukje onduidelijk bos dat men lekker verwaarloosd heeft en nu weer een eind richting natuur begint te komen) komen me in Tricht aan. Daar blijken we midden in een fietsdag terecht te komen. Een fietsenverhuurder doet goede zaken, en vanaf hier wordt het gewoon druk. Je wordt zowat van de sokken gereden door de fietsers. Afijn, naar Beesd is het slechts een paar kilometer.
Rond 3 uur zijn we in Beesd, waar de auto ongeschonden wordt teruggevonden. Om 4 uur zitten we thuis aan het pils, te kijken hoe de tent droogt.
Conclusie:
Leuk, en voor herhaling vatbaar, en de rest van het pad (Ochten - Duitse grens, vlak achter Nijmegen) wil ik zeker ook eens proberen. De markering is bijna overal prima in orde, en met de kaart erbij (en normale kaartleesvaardigheden) was het geen enkel probleem om verdwalen te voorkomen. Ik zou eigenlijk niet weten wat er qua route fout zou kunnen gaan. Concrete tips van "let hier even op, er is kennelijk een markering verdwenen, maar u moet 150 meter voor de volgende boerderij linkaf" zou ik niet kunnen bedenken. Fourage: tja, wij sleepten dus zowat alles mee. Mocht u dat niet willen: in Ochten troffen we een grote Super de Boer aan. En verder is het gebied wel zo toeristisch dat er regelmatig horeca aangedaan kan worden.
En het verhoopte ontspannings-effect deed zich ook hier voor: we dachten nauwelijks aan kantoor.
Naschrift: Niet dat het u zal interesseren, maar ik ben er inmiddels achter gekomen dat de trein tussen Tiel en Kesteren een Railhopper is. Bron: Wikipedia NL. En wat die Plan V betreft: verder surfen leidde mij naar de site van de Stichting Mat. 64, www.mat64.nl, die dit treinstel, nummer 419 om precies te zijn, na zijn pensionering van de NS overgenomen heeft en het nu, in de oorspronklijke kleuren, op de rails houdt.