Verslag Veluwe Zwerfpad 2007

Na de winterstop ziet het weekend van 14 en 15 april er mooi uit, volgens de meteorologen. Zoals gebruikelijk heb ik in de winter alle boekjes weer doorgenomen, en we breken deze keer het nieuwe Veluwe Zwerfpad aan. Arnhem - Harskamp - Putten, 27 en 32 kilometer ongeveer.

Zaterdag 14 april 2007

De avond tevoren ben ik naar Arnhem gegaan, waar ik bij mijn moeder heb geslapen. Voor ons doen (en vooral haar doen) best wel laat geworden, gewoon geanimeerd zitten bomen. Maar we zijn om zeven uur op, en om kwart voor acht stap ik bij het Arnhemse station uit de bus. Arnhem leidt aan een helaas veel voorkomende en uiterst besmettelijke ziekte: een gemeentebestuur met grootheidswaanzin. Hier uit het zich in twee kantoortorens op het stationsplein, in respectievelijk Amsterdams WTC-blauw en Rotterdams WTC-groen. De dagen van het fraaie station van Schelling zijn duidelijk geteld...

Het eerste stuk is voor elke Arnhemmer vertrouwd terrein: Sonsbeek. Genoeglijke herinneringen -ben in Arnhem opgegroeid- aan bootjes laten varen in de sloot bij de forellenkwekerij, aan beukenootjes zoeken, aan met de slee naar beneden in de tijd dat er nog sneeuw viel... Behoudens een aantal joggende jongedames heb ik het rijk alleen. Ik bel M. om te vernemen of ze goed geslapen heeft. Bij Schaarsbergen kom ik langs een stukje hei waarvan ik nooit geweten heb dat het bestond. Om 10 uur ben ik bij de ingang van de Hoge veluwe.

Ik blijk het park vrijwel voor mezelf te hebben: uiteindelijk kom ik niet meer dan 10, 15 mensen tegen. De route loopt min of meer langs de randen van het park, terwijl de fietspaden meer in het middel liggen, en de (paar) autowegen helemaal een eind weg blijven. Kijk, dat soort gescheiden vervoersstromen spreekt me aan.

Klein detail bij de tekst bij kaart 11: de passage "nauwelijks herkenbaar grasspoor" is niet meer van toepassing: het is de bedoeling dat u de "brede geplagde baan" neemt. (Die term staat bij Oud-Reemst op een bordje, maar dat is dus de andere kant uit.) Maar echt lastig is het niet. Halverwege kom ik een felgroene hagedis tegen. Ik kan me niet herinneren dat ik zo'n beest ooit in Nederland gezien heb. Bij Oud-Reemst is het om 11 uur een mooi moment voor een vroege lunch met een krentenbol. Zoals het uit de rugzak komt, eerder krentenplat, maar dat maakt voor de smaak niet uit.

Achter Oud-Reemst (kaart 10) heb ik het idee dat de route in het parcours iets afwijkt van de kaart: ik ga naar links niet bij dat X 184270/Y 451558, maar wat eerder. Gewoon het pad volgen, markering is helder. Waar de route het bos in gaat zie ik drie herten, een mannetje en twee vrouwtjes. Schitterende beesten, krachtig, elegant en zelfverzekerd.

Bij het begin van kaart 9 nog een kleine wijziging: het eerste klaphek dat in de beschrijving genoemd wordt is er niet, gewoon rechtsaf slaan. (Markering is ook hier helder.) Bij de inmiddels -12 uur, zo'n beetje- redelijk gestegen temperatuur doet het jeneverbessenbos Zuid-Frans aan. Ardèche en zo. Toch leuk, even zo'n momentje zonder dat je eerst 1100 kilometer péage hoeft te rijden? Vlak voor de uitgang Otterlo krijgen we nog een geaccidenteerd stukje. Best even een kuitenbijter, eigenlijk. Maar wel mooi. Om half twee ben ik bij de uitgang. In Otterlo trakteer ik me op een ijsje, en koop ik twee ansichtkaarten. (IK heb het misschien al vaker geschreven, maar oudere mensen stellen zo'n kaartje heel erg op prijs. Ik nodig u dus graag uit om dat ook te doen.)

Via een onverharde weg kom in in Harskamp. Om kwart over drie ben ik bij de camping (minicamping De Tepelenburg). Keurige minicamping, nu bezet met slechts 4 caravans waarvan twee bewoond, en dus mijn tentje. De gardienne moet het tarievenlijstje erbij halen, en komt uit op EUR 6,05, voor een halve trekkerstent (een correcte aanduiding van mijn minuscule onderkomen), toeslag wegens geen SVR-lid zijn en toeristenbelasting. Da's nog te doen, vinden we allebei. Ik zet de tent op, meld M. mijn behouden aankomst, leg het meegesleepte pils te koelen in een wastafel en loop nog even langs de supermarkt voor een zak chips. Na een rustige borrel met een boekje ga ik om zes uur koken: de tamelijk gebruikelijke pastaprut met wat plakjes wordt erbij. De bewoners van de caravan naast me arriveren, en ik vermaak me met uit mijn ooghoek te kijken naar wat er allemaal uit het busje geladen wordt: kussens, krat pils, tafelkleed, stofzuiger... Om kwart over negen meld ik me af en duik mijn slaapzak in.

Zondag 14 april 2007

Ik word op kwart over zes wakker, geef me nog een paar minuten en sta dan op. Om kwart over zeven ben ik weg. Vlak achter het dorp zie ik drie konijnen door een weiland rennen. Daarna gaat de route door de Harskamperdennen: een fraai bosgebied. Kleine opmerking bij kaart 61, voorlaatste regel van de beschrijving: dat klaphekje is er niet (meer), gewoon rechtsaf gaan en bij de stuwwal met het pad mee naar links. Op het Kootwijkerzand is het even zoeken: op een bepaald moment moet je rechtsaf, volgens de kaart, maar dat punt is een beetje gokken. Maar als je de bosrand in de gaten houdt lukt het wel. Ik kom nog een forse haas tegen die totaal niet verlegen is en me vanaf een afstand van een paar meter rustig opneemt. Om 9.15 bel ik naar huis.

In Kootwijk neem ik een blaasje op een bankje bij de Hervormde kerk. Daarna slingert de route door een bosgebied (Maanschoten). Na het kruisen van de grote weg kom ik in een agrarisch landschap terecht Kleine kanttekening vij kaart 59, voorlaatste regel: dat klaphek heb ik niet gezien, gewoon rechtuit uit bos uit, en op de grindweg links. Het wijst zich vanzelf. Achter Ouwendorp (zeer fotogeniek gehucht) stuit ik op de Mazda MX-5 club, die een dagje uit is: er komen me tientallen van dergelijke autootjes tegemoet. (Kleine anecdote: toen Marc een jaar of 5 was zagen we zo'n ding eens rijden. "Pap, zullen we later zo'n auto kopen en dan samen met vakantie gaan?" "Lijkt me een prima idee. maar dan moeten we natuurlijk daar wel eerst voor sparen." Was hij met me eens. Even later: "Maar papa, ik heb geen rijbewijs." "Geen probleem. Tegen de tijd dat we zo'n auto bij elkaar gespaard hebben, heb jij je rijbewijs wel." En inderdaad. Over een paar jaar kan Marc met rijles beginnen, terwijl de kans op een MX-5 nog steeds nihil is.)

In Garderen word ik getroffen door een monument met de tekst "God beschikte ons de dappere Canadezen ter bevrijding op 18 april 1945".

Achter Garderen gaat de route het bos weer in. Dat komt niet slecht uit, want zo langzamerhand is de temperatuur best behoorlijk. Maar met af en toe een slokje water is het goed te doen. Vlak voor Putten neem ik een flinke pauze bij een speelveld, met een voor deze gelegenheid bewaard blikje pils.

In Putten word ik aangesproken door vier blonde jongedames in een Peugeotje. Waar ik vandaan kom, waar ik naar toe ga, hoeveel die rugzak weegt, en waarom ik dat nou zo leuk vind. Ik slaag er niet echt in om dat laatste duidelijk te maken, maar dat is normaal. Eigenlijk overkomt het me op zo'n wandeling-met-rugzak elke dag wel dat iemand me op dit excentrieke gedrag aanspreekt. Nog een detail: de kaart wijkt in Putten af van de route en de markering: de kaart suggereert dat u de kerk aan uw linkerhand houdt, maar de markering gaat links van de kerk (die u dus aan uw rechterhand houdt).

Zelfs de aanlooproute naar station Putten is fraai en onverhard. Bij het station heb ik net de tijd om een kaartje te kopen en de trein van 15.23 te halen. Om een uur of vijf ben ik weer thuis, waar ik de tent te drogen leg en verslag doe van mijn belevenissen.

Conclusie:

Een buitengewoon fraai traject. Nauwelijks verharde wegen, fraaie uitzichten, de bewoonde wereld zo veel mogelijk vermeden: mijn complimenten aan de uitzetters!

De markering is prima. Hier en daar zijn er een paar kleinigheidjes die afwijken, zoals hierboven beschreven, maar echt problemen zijn er niet te verwachten.

Ik heb me zitten afvragen hoe druk deze wandeling in de zomer zal zijn. Tja, de Veluwe is een populair gebied. Dus zo rustig als ik het nu gehad heb, dat zit er niet in. Maar er zijn hele stukken (het traject over de Hoge Veluwe, het stuk Garderen - Putten) waar u de weg niet deelt met fietsers. Ik denk dat het wel meevalt. Maar het lijkt me wel een veilig idee om even van te voren te bellen of de camping die u op het oog hebt nog een plekje over heeft. Zelfs als het om een halve trekkerstent gaat.

Maar ik ben zeker van plan om het gidsje nog eens door te nemen op andere geschikte etappes!