Verslag Waterliniepad april 2006

Winterstop is voorbij. Ditmaal geen wintersport -lees: winterkamperen- gehad, wel diverse plannen gemaakt. Deze LAW, een Themapad, om precies te zijn, ken ik nog niet. Het stuk Nieuwegein - Gorinchem lijkt het geschiktste, qua aanrijtijden en hoe de route er op basis van de technische analyse uitziet.

Vrijdag 22 april

Ik heb de bus van zeven uur naar Utrecht, die een paar minuten te laat vertrekt maar dat verderop met gemak inhaalt. Zoveel belangstelling is er ook weer niet.

In Nieuwegein pak ik zonder problemen het pad op. Langs het Fort bij Jutphaas, en land een hoeveelheid onvermijdelijke kantoorgebouwen kom ik bij de Plofsluis. Een leuk stukje Nederlandse waterbouwkundige defensiegeschiedenis: een betonnen bak boven het Amsterdam-Rijnkanaal, in tijden van spanning te vullen met puin, en dan hoefde je alleen de bodem er nog uit te blazen en dan was het Amsterdam-Rijnkanaal gestremd. (De route-beschijving suggereert hier dat er twee bruggen aan de orde zijn. Maar als er al twee zijn, dan is de eerste zo klein dat ik hem niet opgemerkt heb. Anyway, u kunt niet fout lopen, u moet gewoon langs dat betonnen ding.) Later bleek het geval danig in de weg te zitten en is er een stuk kanaal omheen gegraven.

Een visser vraagt me even verderop of de zojuist gemaakte foto's voor eigen gebruik waren. Het is me (nog steeds) niet duidelijke waarom hij dat zou willen weten, maar ik antwoord bevestigend. Dat het voor Wikipedia is, is ook weer zo'n gedoe om uit te leggen. Waarschijnlijk wou hij gewoon een praatje maken.

Via een sloot die speciaal is aangelegd om dit gebied snel onder water te zetten kom ik bij het Fort Honswijk. Van buitenaf zie je eigenlijk alleen maar een bult met bomen en struiken. Aan de achterzijde is er enig metselwerk te zien. Als schaap gecamoufleerde militairen houden de wacht. Het weer wordt wat beter: het was wat motterig, en ook duidelijk kouder dan beloofd was. Maar prima te doen. En best een rustig, typisch Nederlands landschap.

Door de uiterwaarden van de Lek om ik bij de spoorbrug van Culemborg. Even een anecdote: de brug zelf is een aantal jaren geleden vervangen in verband met steeds zwaardere en snellere treinen, maar de originele pijlers konden hergebruikt worden. Constructeur en aannemer hadden een gigantische marge in het ontwerp ingebouwd, en uitstekend vakwerk opgeleverd! De pont brengt me naar Culemborg. "Wat krijgt u van me?" "Heel weinig. 50 cent." Dat is inderdaad geen onfatsoenlijke prijs.

Ik maak een uitstapje Culemborg in, met half in het hoofd een zak patat (wat niet lukt) en ansichtkaarten voor mijn moeder en mijn schoonouders (wat wel lukt). Bij het haventje word ik aangesproken door een echtpaar dat me aan de andere oever heeft zien lopen. "O, dan bent u van dat jacht dat met me meevoer?" Ja, en ze konden maar net tegen de stroom opkomen. Door de uiterwaarden, thans de zuidelijke, ga ik via Fort Everdingen naar de Diefdijk. De keersluis boven de A2 is bezig vervangen te worden door een nieuwe en veel bredere. De Diefdijk is fraai, maar hij zou op mooie dagen best wel eens erg vol kunnen zijn met fietsers en motorrijders.

Via een parallelweg kom ik bij de camping (Kooise Camping in Acquoy). Voor 5,20 euro mag ik mijn tentje neerprikken, ik hoef niet terug naar de tent om mijn paspoort te halen, twee lidmaatschapskaartjes van bibliotheken met mijn naam erop worden als voldoende bewijs van mijn identiteit beschouwd. Keurige plek, apart trekkersveldje waar later twee fietsende dames bijkomen. Biertje, stukje worst, boekje, potje koken. Het is niet erg warm, zodat ik na het eten mijn slaapzak induik, en om half negen het boek wegleg.

Zaterdag 23 april

Om kwart over zes ben ik wakker, hetgeen conform de interne klok is, maar zo voreg hoeft ook weer niet. Ik mag van mezelf tot 7 uur blijven liggen. Om kwart voor acht ben ik weg. Het ziet er qua weer prima uit, een zonnetje dat langzaam door de nevel dringt, gouden zonnestralen over het bedauwde gras, dat soort poëtisch gedoe. U kent dat wel.

Via het Werk aan de Spoorweg (zijnde een fort dat de zwakke plek in de Waterlinie, bestaande uit de spoorweg Geldermalsen - Gorinchem, moet verdedigen) kom in in Acquoy, wat in deze rust een schitterend dorpje is, type "moet morgen toch even die makelaar bellen wat dat huis kost".

Na Asperen komt het eerste stuk serieus wandelpad: lekker modderig, van dat hink-stap-sprong gedoe om niet tot over je enkels weg te zakken.

Na Heukelum krijgen we weer een stuk Tiendweg -een beetje Nederlandse polder heeft er een. Deze is helaas geasfalteerd. Vlak voor Vuren komen we de Betuweroute tegen. Na dit Monument van Overbodigheid bewonderd te hebben loop ik door Vuren heen naar de Waal. Aan de overkant schemert Slot Loevestein, maar echt goed op de foto krijgen doe ik het niet. Afijn, u zult het zo ook wel van me aannemen.

Achter Fort Vuren moet ik best een flink eind over de Waaldijk. Via de wallen van Gorinchem kom ik bij het station, waar ik met enkele minuten speling een trein naar Utrecht heb.

Conclusie

Hat was leuk. Met name als je je een beetje voorbereid hebt qua historische toestanden, dan valt je gewoon meer op. En dat is natuurlijk ook de grap van zo'n Themapad.

Er zit nogal wat verharde weg in de route, en dat is gewoon onvermijdelijk. Plus dat ik verwacht dat de dijkwegen 's zomers erg druk zullen zijn. Ik zou u eigenlijk adviseren om dit traject niet op een zonnige zondagmiddag in juni te doen.

Maar verder is het een prima LAW. Goed gemarkeerd, hoewel de kleurechtheid van de gebruikte stickers niet dat je nou zegt is, en het geel-rood inmiddels aan het vervagen is tot wit-roze. Maar er zitten nergens (in dit stuk, uiteraard) ingewikkeldheden.

Wat me een tip lijkt: een aantal forten hebben een kampeermogelijkheid (o.a. Werk aan de Korte Uitweg en Fort Vuren). Dat strookte hier gewoon niet met mijn planning, maar het lijkt me wel leuk om zoiets eens mee te maken.