Verslag Zevenwoudenpad 2004

"Leuk" (zonder enig enthousiasme); "Lijkt me goed te doen, met de auto." Zo ongeveer luidde het commentaar van mijn collega's toen ik aankondigde van plan te zijn in 4 dagen 120 kilometer van Steenwijk naar Veenwouden te gaan lopen. Aldus mijn reputatie van excentriciteit bestendigd hebbend, kon ik op weg gaan. Ik heb me terdege ingelezen, onder meer op de websites van Fred Triep en Hanneke en Jan. De opbrengst van m'n kookboekjes over vorig jaar viel helemaal niet tegen, dus daar gaat-ie dan.

Zaterdag 12 juni

Met de eerste bus naar Amsterdam, dus bijtijds op. Ik heb de trein van 7.36, maar pas op het laatste moment roepen ze om dat de trein die ik moet hebben niet de trein is waar ik conform de vertrekstaat in zit, maar die op een ander spoor. Toch aardig, anders was ik -naar later bleek- op Schiphol terecht gekomen. Het weer is was buiig, maar niet onaardig. Ik zie onderweg diverse hazen, en een ooievaar.

Ik stap om half tien in Steenwijk uit de trein en krijg vrijwel direct een bui op m'n kop. (Maar dat was ook de enige regen in al die vier dagen.) Het pad laat zich goed vinden: ik heb het idee dat de bijwerkploeg dit voorjaar nog langs is geweest. Vlak achter de Woldberg (hele klim, wel 20 meter hoog) tref ik een fraaie SBB-camping aan. (Bij de aansluiting van kaart 35 en 34 moet u even opletten. Het punt 35 op kaart 35 correspondeert niet met de beschrijving, u moet het iets noordoostelijker punt 35 van kaart 34 aanhouden.) Op landgoed De Eese is de markering wat minder, en moeten de kaartlees- en oriëntatievaardigheden even uit de kast worden gehaald. Maar dan is het ook goed te doen. Het landschap is fraai: hier vooral bos, afgewisseld met akkers. Alles keurig opgeruimd, en vrijwel verlaten. Vanaf een paar kilometer achter Steenwijk kom ik nauwelijks menselijke wezens tegen.

Vanaf De Eese wordt het landschap wat opener: minder bos, meer landbouw. Wilhelminaoord doe ik slechts terloops aan. De snackbar laat ik nog maar even zitten, wel lekker maar het hoeft niet bij het lijf vol. Achter de kerk raak ik de beschrijving in die zin kwijt dat ik hem niet meer aan de kaart kan aansluiten. Geen probleem, kaart plus markering zijn ruim voldoende.

Rond 3 uur bereik ik kaart 31, waarvan ik bij de voorbereiding het idee had dat men wat pessimistisch was qua afstand. 5 kilometer voor zo'n stukje? Ik doe er 30 minuten over, en met 20 kilo doe je zeker geen 10 kilometer per uur. Ik constateer dat ik duidelijk voor lig op het schema en neem een wat uitgebreider pauze.

Het laatste stuk naar Boyl is wat minder: gewoon rechtuit over asfalt. Maar dat is in Nederland regelmatig onvermijdelijk. En druk is het zeker niet. In Boyl blijkt de kruidenier waar de gids het over heeft inmiddels verdwenen te zijn. Ik trakteer me op een pilsje in Café De Tille. Anderhalve euro, kom daar in de Randstad eens om!

Omstreeks 5 uur kom ik op de camping, De Bekhofschans in Boekelte. Zeer genoeglijke boerderijcamping, vriendelijke gardienne, een oude schaftwagen als dagverblijf. Aanrader! Ik meld M. dat alles naar tevredenheid gegaan is en schenk mezelf een vinger jenever in. Om 6 uur ga ik koken. Ik heb gemerkt dat als je op Camping Gaz water opzet en wacht tot het kookt, je kunt wachten tot je een ons weegt, en dat je gewoon wat anders moet gaan doen. Op deze manier krijg ik de Pasta Parmesana van de Lidl in no time aan de praat.

's Avonds loop ik het traject nog eens na. Volgens de gids heb ik 39 kilometer gelopen, maar ik heb het idee dat ze ook op andere kaarten iets naar boven hebben afgerond. Ik hou het op 33 of 34 kilometer. Daarmee niet ontevreden duik ik op 9 uur m'n nest in.

Zondag 13 juni

Om 6 uur word ik wakker, en ik neem me voor om half zeven op te staan. Op 6.40 word ik weer wakker en constateer dat het nu geen zin meer heeft om on half zeven op te staan, dus dat ik net zo goed om 7 uur kan opstaan. (Deze logica heb ik van mijn kinderen overgenomen.) Al met al sta ik op 6.50 op, en ben ik om 7.30 weg. Me werd nog een gratis scharrelei aangeboden, maar dat zag ik pas toen ik op punt van vertrekken stond. En om nou een rauw ei mee te nemen... Maar het is toch buitengewoon gastvrij. Om 8.30 meld ik me bij M.

Op 9.15 loop ik door het Diaconieveen als ik een jonge herder op een kruisend pad zie. Zijn baas zal zometeen wel volgen. Na een paar seconden bedenk ik dat de snuit toch niet des herders is, en dat dit een vos moet zijn. En het ding dat hij in zijn bek heeft is vermoedelijk een konijn. Ik zie het beest kalmpjes over het pad wandelen, enkele tientallen meters van me vandaan, op weg naar een genoeglijk zondagsmaal. Jongens, de eerste keer dat ik een vos in het wild zie! Het Diaconieveen is een dermate fraai gebied (vogels, vennetjes) dat ik niet oplet, het grote ven voor driekwart in plaats van half omloop, en dus prompt 90 graden verkeerd uitkom. Heb ik zelfs nog iets aan het kompas! Afijn, ik vind zonder al te veel moeite de weg terug. Bij Sluiszicht trek ik toch de trui maar aan: het is toch wat frisjes.

Daarna gaat het verder via een schelpenpad en een graspad naar het punt waar de west- en oostroute bij elkaar komen, en vandaar via een lange zandweg naar Donkerbroek. Ik passeer regelmatig hopen paardemest waar vliegen boos uit opzoemen, kwaad dat ze bij hun maaltijd gestoord zijn. Kan ik me voorstellen, ik verwerk tenslotte ook regelmatig hopen bullshit. Ik zie nog twee reeën elegant over een maisveld huppelen.

Bij Petersburg neem ik een blaasje bij de ophaalbrug. Daarna loop ik door natuurgebied Duurswouderheide, waar de markering een niveau van 1 merkteken per 20 meter bereikt. De zon breekt door, en het wordt redelijk warm.

Om half vier kom ik bij SBB-natuurkampeerterrein Ikenhiem in Wijnjewoude. Leeg, op één camper na. Da's zo'n beetje wat ik zoek. Ik zet de tent in en loop het dorp in op zoek naar het café. Dat is er, maar het is dicht. Dan een kilometer terug, naar café De Stripe. Dat is open, en een vriendelijke jongedame brengt me een pils. Achter me hoor ik een klein meisje uitleggen wat de betekenis van het bordje "gebruik speeltoestellen op eigen risico" is. "Ja, hoe zal ik dat zeggen? Als je eruit valt en je breekt je arm moet De Stripe betalen, maar omdat ze dit bordje hebben hoeft De Stripe niet te betalen." Helemaal juist, duidelijker zou ik het niet kunnen zeggen.

Om 6 uur zie ik me met een buitengewoon ingewikkeld probleem geconfronteerd. Wordt het Pasta Pomodoro, Chicken Curry, of Pasta con Funghi? Ik kies voor de Chicken Curry. Er zit volgens de verpakking 1,5% kip in, dus ik wnij er wat salami doorheen. Morgen eens kijken of ik wat groente en zuivel kan organiseren. Om 7 uur vertrekt de camper, en heb ik de zaak voor mezelf alleen.

Om 7 uur maak ik een wandelingetje en kom bij een prachtig oud kerkje terecht. Op het kerkhof zie ik onder meer het graf van een meisje dat op de dag van haar geboorte moet zijn overleden. "De geheimen van het leven heb je nog niet gekend, lieve R., toch houden we heel veel van je." met een datum in 1985. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Mijn dochter is van 1988, en nu een rijzige, gezonde jonge vrouw.

Ik loop de route nog eens langs voor de statistiek. Dertig kilometer volgens de gids, en dat klopt wel zo ongeveer, misschien 29. Om half tien duik ik de slaapzak in. Om tien over elf word ik wakker: er is wat raars aan de hand. Ik urm me een weg naar buiten, en zie op een afstandje drie opgeschoten jongens staan. Ze hebben de pennen uit de grond getrokken, en staan nu hartelijk te lachen om het resultaat: een ingestorte tent, en een boze kampeerder. Ik scheld ze de huid vol, en tevreden vertrekken ze. Je zult ook maar puber zijn in Wijnjewoude... Ik zet de tent weet op en tracht weer in slaap te vallen, wat redelijk lukt.

Maandag 14 juni

Om 7 uur sta ik op en om kwart voor acht ben ik weg. Na een stuk door een bos kom ik op een van de onvermijdelijke saaiere stukken: vier kilometer over asfalt. Daarna over een fraai voetpas naar Ureterp. De route komt recht langs de C1000, waar ik me te buiten ga aan een paar appels, een komkommer, een liter chocolademelk en twee blikjes pils. Wel een fors extra gewicht, maar voorzover ik kan zien is het de enige winkel die ik vandaag tegen kom. Ik koop nog een paar ansichtkaarten, en schrijf en post ze gelijk maar.

Achter Ureterp heb ik een fraai stuk voetpad, en daarna een stuk weg over de snelweg. Daarna een zandweg (Steffensreed) dat erg Frans aandoet qua bermbegroeiing. Drachtstercompagnie is vrijwel uitgestorven, en ook Houtigehage is niet echt druk te noemen. Het blijft ondertussen wel erg fraai, weilanden, wat bosjes, fraaie boerderijen. (Je hebt het idee dat de vorige schilderbeurt een week geleden heeft platsgevonden, en dat men die ochtend nog met een Gilette over het grasveld is gegaan.) Om half drie ben ik in Rottevalle. Daar tref ik een herberg aan die duidelijk op zakelijke gasten is ingesteld, gelet op de hoeveelheid geaccepteerde creditcards en het prijsniveau van de kaart. Hij is overigens dicht, maar ik had hem toch niet op het oog. Ook hier is de kruidenier verdwenen.

In Rottevalle loop ik fout. (Mijn schuld, het stond correct in de beschrijving.) Een paar honderd meter buiten Rottevalle vind ik dat ik teveel naar het westen loop. Met assistentie van een passerende fietser vind ik de weg terug. Die weg is een zandweg met fietspad (Muntsegroppe) dat een kleine drie kilometer rechtdoor gaat. Best lang, eigenlijk. En dit zijn aan het eind van de dag ook lange kilometers.

Op vier uur kom ik op de camping, Yn'e Landsdouwe van de familie Benedictus, aan. (Nr. 29, op kaart 13, maar dat pictogram staat verkeerd. De camping ligt een tweehonderd meter verder naar het westen.) Zeer fraai, ongeveer voor een kwart vol, en met een zeer rustig publiek. Ook hier valt me op hoe hard boerderijcampings eraan trekken: ook hier is een dagverblijf, met een stapeltje boeken en tijdschiften, en een gemeenschappelijke koelkast. En multomappen met suggesties voor fiets- en wandeltochten, en attracties en evenementen. Alles wat een rustzoekende kampeerder in een gebied waar het ook wel eens regent nodig heeft!

Ik zet de tent op, en werk eerst de chocolademelk weg. Daarna ga ik aan het bier. Echt van dat vakantiebier (bière), met drie keer zoveel schuim als bier, in een mepal beker. Zou dat een kwestie zijn van (a) het bier, (b) het feit dat ik het vijftien kilometer heb meegesleept, (c) een chemische reactie tussen bier en het plastic van de beker, (d) het feit dat het niet echt gekoeld is, (e) een onverklaarbaar proces dat bij vakantie hoort?

Vandaag doen we de Pasta con Funghi, met de komkommer. Na het eten nog een wandelingetje, even de weg op en af. Het logboek komt uit op 31 kilometer, inclusief het verkeerd lopen. Om half tien nok ik af. De Harkemase jeugd heeft kennelijk urgentere bezigheden, want de tent blijft vannacht intact.

Dinsdag 14 juni

Om 7 uur word ik wakker, en om 7.35 ben ik weg. Het oppak-proces gaat steeds vlotter. Om half negen kom ik door Eastermar/Oostermeer, wat een vriendelijk plaatsje is, maar waar het 's zomers best wel eens druk zou kunnen zijn. Omstreeks 10 uur stuit ik op een aantal militairen, die, naar de gemiddelde leeftijd te oordelen, vermoedelijk van de Nationale Reserve zijn. Achter hen rijdt een bezemwagen, een civiele Volkswagen Sharan. Op de een of andere manier ziet het er niet uit alsof het een erg zware oefening gaat worden. Om half elf kom ik door Jistrum/Estrum, waar ik mezelf een kop koffie in Hotel Phoenix beloofd heb. Helaas, de enige manier om daar binnen te komen is met een breekijzer, en om bij de koffie nu een proces-verbaal geserveerd te krijgen is ook zo wat.

Dan maar geen koffie, ik heb nog wel een blikje Energy Drink (de Redbull van de Lidl). Niet dat ik merk dat het nu buitengewoon veel energie geeft, overigens, het smaakt eerlijk gezegd nogal chemisch. Na een fraai stuk met slingerende landwegen komt ik bij de snelweg Leeuwarden-Groningen terecht. De gids heeft het over "even doorbijten, want u loopt ongeveer 1 km langs deze autoweg". De drukte vakt mee, maar ik moet wel tegen een straffe en vrij koude wind in. Afijn. Daarna 2 kilometer omhoog richting spoorlijn. In Veenwouden stuit ik op een autobedrijf dat gespecialiseerd is in Renault Alpines. (Niet dat het u zal interesseren, maar dat soort sportwagens kom je niet elke dag tegen.)

Om 12.30 ben ik op het station. Er blijken twee treinen per uur te gaan, wat me beslist niet tegenvalt. De reis terug gaat vlot, maar kennelijk ben ik toch een heel eind weg geweest, want ondanks vlotte aansluitingen is het toch kwart voor vijf eer ik thuis ben.

De totale kosten van de operatie bedroegen EUR 71,62, als ik het goed heb bijgehouden, waarvan de treinkosten ruim de helft bedroegen. (Ik ben er van uitgegaan dat je thuis toch ook eet, en zoveel en zo duur eet je niet als je aan het lopen bent. De kosten van de campings zijn dan nog de voornaamste factor.)

Conclusie:
Leuk. Buitengewoon goed gemarkeerd. Onwaarschijnlijk rustig. Vriendelijke mensen, die mafketels in Wijnjewoude even buiten beschouwing gelaten. De meste mensen die je tegenkomt groeten je spontaan, met een "huuj" of "huij". Maar vreselijk rustig, ik had niet gedacht dat zoiets in Nederland nog zou bestaan. (Nou denk ik wel dat het in de zomer drukker zal zijn.) Gevarieerd landschap. Grotendeels onverharde paden. Complimenten aan de uitzetters van de route en aan degenen die de markering onderhouden. Toch even een waarschuwing: hou er rekening mee dat de gids qua winkels dus verouderd is, en zorg dat u voldoende eten en drinken zelf meesleept. En dat horeca nog wel eens dicht pleegt te zijn als u er langs komt... tja, dat is regelmatig mijn ervaring. O ja, en bankjes zijn onderweg niet echt dik gezaaid. Maar de overall-conclusie: een aanrader!