Dit hoofdstukje ziet er qua vormgeving wat anders uit dan de rest. Dat komt omdat de rest van het verhaal is opgemaakt met Cascading Style Sheets, instructies die normale opmaakkenmerken "overrulen". Op die manier heb ik bijvoorbeeld de kleuren en formaten van de kopteksten opgemaakt. Dat heb ik in dit hoofdtuk niet willen doen, om u te kunnen laten ziet wat er gebeurt als u het "normaal" doet.

Koppen en Alinea's

Koppen

De normale situatie zal zijn dat een stuk tekst begint met een kop met de naam of het onderwerp in een wat grotere letter, en dan de "gewone" tekst in een "gewone" letter. Gewoner kan het bijna niet.

De tag voor zo'n kop is <H..> tekst van de kop </H..>. Op de puntjes staat een getal tussen 1 en 7 (zonder spatie, dus "H1" en "/H1"). In de praktijk zult u waarschijnlijk alleen 1, 2 en 3 gebruiken; 4 t/m 7 zijn namelijk kleiner dan de gewone letter. (Die "H" staat voor "header", ofwel een tussenkop in een document. In lijvige documenten kunt u daarmee proberen enige ordening in uw gedachtengang aan te brengen. En tekstverwerkers gebruiken die koppen als ze inhoudsopgaven gaan genereren. Dank aan L. die me hierop wees.)

Voorbeelden:

Dit is kopgrootte 1

Dit is kopgrootte 2

Dit is kopgrootte 3

U ziet dat er een "witregel" wordt ingevoegd tussen de kop en het vervolg. Wat u zo gauw niet ziet, maar wel het geval is: er zit ook een "regelomhaal" ingebouwd.

Alinea's

Stukken tekst in alinea's onderverdelen doet u met de tag <P>, van "paragraph". Officieel is het zo dat bij zo'n <P> een parallelle "sluittag" (</P>) hoort. (De instructie zou dan iets zijn als "hier begint een alinea ... hier eindigt hij".) Voor sommige geavanceerde klussen (zoals de hierboven genoemde Cascading Style Sheets) is dat ook wenselijk, maar u kunt er hier van uit gaan dat het begin van een nieuwe alinea tevens wordt opgevat als het einde van de vorige, en dat u geen sluittag hoeft te gebruiken.

Aan de andere kant... er is weinig op tegen om uzelf aan te wennen om wèl die sluittag </P> te gebruiken. Mocht u nog eens tot de gevorderden-klasse promoveren, en geavanceerde trucs willen toepassen op uw intussen gemaakte teksten, dan hoeft u vermoedelijk minder tijdrovend knutselwerk te doen. Aan de weer andere kant: voorlopig is het niet nodig. Dus kijkt u zelf maar. Ik heb me zelf in de loop van de tijd aangewend om die sluittag wel te gebruiken.

Afijn. Zo'n witregel krijgt u hiermee éénmaal ingevoegd. Als u drie witregels wilt hebben, moet u een ander trucje toepassen. De tag <BR> staat voor "break" ofwel regelomhaal (return). 1 x is een regelomhaal, 2 x is 1 witregel, enzovoort.

(Misschien toch nog even een opmerking van theoretische aard. Het fenomeen "alinea" is te beschouwen als het "standaard-blok" van met elkaar samenhangende tekst. HTML gaat er dan ook van uit dat het vaak de bedoeling is dat opmaakkenmerken op die (bewuste) alinea van toepassing zijn. Dat brengt met zich mee dat het af en toe voorkomt dat een openings- en sluittag "buiten een alinea" zijn effect verliest zodra er met een nieuwe alinea begonnen wordt. Als we ons daar eenmaal van bewust zijn, maakt dat niet uit, maar misschien helpt bekendheid met deze redenering bij het opsporen en oplossen van fouten.)

Opdracht

U opent het bestand dat u zojuist gemaakt hebt. NB: dat openen moet dus gebeuren met de bedoeling het te bewerken. Ofwel eerst Kladblok opstarten, en dan Bestand, Openen, ofwel in Verkenner rechtsklikken, en dan kiezen voor Openen met > Kladblok. In beide gevallen krijgt u Kladblok met daarin de HTML-code. De kreet "Hallo Wereld!" haalt u weg, en vervangt het door de tekst "Sleutelclub Double Clutch", die u tussen "H1-tags" zet. Daarna maakt u één alinea waarin u uiteen zet dat dit een club is van lieden die aan oudere auto's sleutelen, en een volgende alinea waarin u meldt dat de leden regelmatig met elkaar toertochten houden waarin de bolides aan den volke getoond worden.

Als u zo gauw geen creativiteit kunt produceren, kunt u de volgende suggestie overnemen:
Welkom bij de website van Sleutelclub Double Clutch. Wij zijn een vereniging van liefhebbers van "modern classics": auto's die weliswaar niet antiek zijn, maar toch oud genoeg om niet dagelijks aangetroffen te worden. De enige eis die wij eigenlijk stellen is dat het betreffende model niet meer nieuw verkrijgbaar is.

en:

Wij hebben een verenigingslokaal (beetje weidse benaming voor een gammel schuurtje) met daarin een smeerkuil en een brug, en een collectie gereedschap. Regelmatig houden leden lezingen, bijvoorbeeld over de merites van het veersysteem van de DS 19. 's Zomers houden we toertochten, waarbij we Golf- en Astra-rijders de ogen uitsteken met onze Triumph Spitfire, Opel Commodore, Renault 8 Gordini etcetera.

Gelukt? Het resultaat moet er ongeveer zo uitzien:

U kunt nu verder naar Vet en Cursief